Clubliefde

In mijn Column in “Het Spoor”over clubliefde schreef ik dat ik voor mijn werk bij een ouder echtpaar was om het e.e.a. aan schilderwerk uit te voeren n.a.v. een renovatieproject. Nu kreeg ik vorige week een bon voor een reparatieverzoek op hetzelfde adres. Er was na de renovatie een kleine lekkage geweest waardoor ik de wanden van het toilet moest repareren en overschilderen. Het was maar een klein klusje dus ik was in een poep en scheet klaar met de werkzaamheden. Net als de vorige keer bood de vrouw des huizes mij een kopje koffie aan. Ik had nog niet geschaft dus dat kwam goed uit en kon ik meteen een boterhammetje eten. Moeder de vrouw schonk een kopje koffie in, trok de jas aan pakte de tas en ging net zoals de vorige keer weer boodschappen doen. Ik zat weer aan dezelfde tafel op dezelfde plek. Terwijl ik mijn broodtrommel pakte schoof ik de krant en nog wat papieren die op tafel lagen wat opzij. De oude baas keek naar mij en wees zwijgend naar een papier wat op tafel lag. (notulen van een vergadering) Daar achteraan stak hij meteen van wal. Mijn zoon is gisteren naar de vergadering van de nieuwe club geweest. En ging hij verder volgens mij is het wel een aardig clubje, met leuke liefhebbers. Toen hij dat zo zei voelde ik de “maar”al aankomen.De topspeler die zijn transfer heel lang geheim had gehouden en bijna via een persconferentie zijn komst bekend had gemaakt was er ook, ging hij verder met zijn verhaal. Ik vroeg of hijzelf ook lid was geworden van de nieuwe club van zijn zoon. Nee, daar begin ik niet meer aan, ik help mijn zoon een beetje met de duiven en zaterdag ga ik ze opwachten. Dat vind ik meer als genoeg. Die man, stak hij een beetje geïrriteerd van wal is echt hardleers of het is een egoïst. Het is niet geloven ging hij met verheven stem verder. Hij had het duidelijk over de topspeler. Die man zette hij zijn relaas voort, probeert echt alles om zijn eigen spelletje te kunnen blijven spelen. Ik keek hem een beetje verbaasd aan. Het lijkt mij ‘zei ik’ dat een nieuwe club hun eigen regels en visie hebben. En dat de meeste leden zich niet met een kluitje in het riet laten sturen. Verder denk ik als ik u zo hoor, dat er een bekwaam bestuur zit die adequaat kan reageren en besturen. En de belangen van elke lid behartigt, want iedereen betaalt toch evenveel contributie. En heeft dezelfde rechten en plichten en iedereen levert een bijdrage aan het welzijn van de club. Dat zou je denken ‘zei hij’ hij gaat weer gewoon verder waar hij bij de opgeheven club mee gestopt is. Hij probeert alles weer naar zijn hand te zetten ging hij onverdroten verder. Hij heeft zichzelf al opgegeven voor de een of andere commissie binnen de club. Daarnaast hoorde ik in de wandelgangen dat diverse clubleden jonge duiven hebben gekregen van hem. Zo probeert hij zieltjes te winnen, en knikte vol afkeur met zijn hoofd. Zou het niet zo kunnen zijn dat het voor hem ook allemaal nieuw is en dat hij gewoon onzeker persoon is ‘vroeg ik’. Dat is allemaal spel zei hij zichtbaar geïrriteerd, hij speelt een spelletje dat heeft hij altijd al gedaan en dat zal hij blijven doen. Hoe en wat hij daarvoor moet doen maakt hem niks uit. Alles voor eigen gewin en glorie, dat is zijn credo. Intussen was de vrouw des huizes weer thuis gekomen en had haar man nog horen praten. ‘Och’ zei ze is het weer zover, zit hij zichzelf weer druk te maken om de duivenclub. Hij knipoogde naar mij en knikte richting zijn vrouw. Iedereen heeft ook zo zijn goede kanten zei ze, hij reageerde meewarig en bromde zachtjes dat hij ze nog niet had kunnen ontdekken. Ach, zuchtte hij, het zal mijn tijd wel duren. Ik hoop dat de sport nog een lang leven beschoren is. Want hoe je het ook went of keert de duivensport is voor mij de mooiste sport die er. En zoals mijn vader weleens zei “Om aan jezelf te denken hoef je niet met z’n tweeën te zijn”.

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.