26 januari 2017

Het blijft nog een paar dagen vriezen en dan zal de temperatuur weer gaan stijgen volgens de weergeleerden. Voor de schaatsliefhebber is dit een minder bericht en de Elfstedentocht lijkt verder weg dan ooit. De welbekende woorden die bij de laatste Elfstedentocht uitgesproken werden “It Git Oan” zullen voorlopig wel niet uitgesproken worden. Het schaatsseizoen zal zich dit jaar ook weer afspelen op ondergelopen veldjes, parkeerplaatsen en alles wat zich leent om er een schaatsbaantje van te maken. Bergen vrijwilligers die zich de afgelopen weken hebben ingezet om te zorgen voor winterse taferelen en schaatsplezier, misschien zijn deze ijsmeesters wel de grondleggers van de toekomstige opvolgers van Sven Kramer of Irene Wüst. Ik kan alleen maar veel respect opbrengen voor deze mensen die met hart en ziel een ijsbaantje neerleggen en dan vol emotie voor een cameraploeg staan en hun verhaal vertellen over de schaatsbaan die ze aangelegd hebben. Hoe zou het vergaan met de duivensport zullen wij ooit nog iemand vol emotie voor een camera zien staan die vertelt dat het ledenaantal aan het stijgen is en dat de duivensport weer in de lift zit en dat de vernieuwingen en moderniseringen die doorgevoerd zijn gezorgd heeft dat de duivensport betaalbaar is gebleven , gezinsvriendelijker is geworden en dat de duivensport zelfs een Olympische sport is geworden. Dat elk land 10 duiven mag inzetten van de beste 10 liefhebbers, hoe mooi zou dat zijn!!!!!. Hoe mooi zou het zijn als de grote man van het NPO in een praatprogramma wordt uitgenodigd en uitlegt hoe voor 10 jaar terug de duivensport op sterven na dood was en nadat we een vernieuwende en modernere koers zijn gaan varen langzaam vooruit zijn gegaan. En dan verder vertelt dat in de eerste paar jaren van de vernieuwingen het (leek) dat het heel veel leden zou gaan kosten, maar gaandeweg het traject van vernieuwing en modernisering zagen heel veel liefhebbers dat het toch zeker de moeite waard was om het bijltje er niet bij neer te gooien. En dan vertelt de interviewer nog dat hij de duivensport een beetje kent van vroeger , de buurman van hem had namelijk ook duiven. Hij weet zich nog te herinneren dat op de dag van aankomst er geen was aan de lijn mocht hangen te drogen, er mocht niet gespeeld worden , niet gepraat worden zelfs niet gefluisterd en dat alles in een straal van vijf kilometer. Er wordt smakelijk gelachen om zijn verhaal en dan vertelt de grote man van het NPO dat dit allemaal verleden tijd is en dat de duivensport tegenwoordig op een hele andere modernere manier wordt beleefd en dat die moderniseringen en vernieuwingen er hebben toe bijgedragen dat het huidige ledenaantal gestegen is naar bijna vijftigduizend en dat het einde nog niet in zicht is. Ik denk dat dit geen utopie hoeft te zijn!!! “waar een wil is is een weg” zei mijn Moeder vaak. En als ik zei “ik kan het niet” dan zei ze dan pak de emmer maar. Waar ze zoveel mee wilde zeggen dat er altijd mogelijkheden zijn. Vorige week heb ik een van mijn hokken van de hand gedaan, maar daar de volgende keer meer over. Tot de volgende week zal ik maar zeggen.

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.