04 december 2016

We zitten in december de feestelijke maand bij uitstek. Vieren we op 5 december eerst het sinterklaasfeest (met of zonder zwarte pieten discussie). Daarna gaan we ons langzaam opmaken voor het kerstfeest. Het feest waar alles overdadig is, neem het eten de cadeaus de vrije tijd met gezin , familie en vrienden. Het is de tijd om met een lekker drankje en hapje het afgelopen jaar nog eens door te nemen en terug te blikken wat is geweest. In deze periode denk ik ook nog vaak en graag terug naar vroeger tijden, hoe het bij ons thuis eraan toe ging met het Sinterklaas en kerstfeest. Het Sinterklaasfeest waren het vooral de angst (de roe de zak en mee genomen worden naar Spanje) en de spanning van het onverwachte en de cadeautjes, en daarna de opluchting en blijheid. Ik kan me nog herinneren dat dit geduurd heeft tot ik een jaar of 9 was, de lol was er toen voor mij af en ook voor mijn ouders. Je kreeg nog wel cadeautjes maar de spanning was eraf. Zo was het kerstfeest toen ik nog een jong manneke was bij uitstek het feest van verveling. We moesten naar de nachtmis, meestal harstikke koud in de kerk en al die zwaarmoedige teksten en liedjes die gezongen werden. Ik had altijd het idee dat het vooral niet leuk mocht zijn. Als de kerstdienst afgelopen was liep iedereen schoorvoetend door de lange kerkgang naar buiten en wenste elkaar fijne kerstdagen. Dan stapten we in de auto en reden naar huis om samen kerstavond te vieren. Mijn moeder had meestal een heerlijke soep gemaakt. (de zelfgemaakte ossenstaartsoep met een scheutje madeira erin is me het meeste bijgebleven die was heerlijk) Daarna kregen we een pasteitje van zelfgemaakt kalfstong ragout. Ik had die tong in een pan met water zien liggen om gekookt te worden, op dat moment had ik niet het idee dat het zo lekker kon zijn. Daarna kwam het toetje uit een pakje Saroma heette dat spul , een puddingpoeder opgeklopt in melk en daarna in de koelkast gezet zodat het op kon stijven. het werd als laatste opgediend in een mooi glazen schaaltje met een kers en een toef slagroom. Dat was de kerstavond op naar de vervelende eerste en tweede kerstdag , 2 dagen van verveling , hangen en vallen in de bank of stoel, veel eten en drinken en niks kunnen ondernemen want het was kerst en dan kon en mocht niks. Nu ik er achteraf over nadenk zijn het hele mooie herinneringen waar ik soms met weemoed aan terug denk. Ik zie mijn ouders in hun jongere jaren nog zo voor me, en nu ze er allebei niet meer zijn wordt ik vooral in deze tijd nog weleens overmand door kleine emoties. Nu beleef ik het Sinterklaas en kerstfeest net zoals mijn ouders toen jaren geleden toen ik nog thuis woonde. Ik kijk uit naar de Sinterklaas om onze dochters en hun vriendjes een kleinigheidje te geven, om daarna lekker te gourmetten met ons gezin. En zo gaat het ook met de kerst . Zelfs naar de avondmis in de kerk gaan doen we nog steeds, mede omdat mijn vrouw in een koor zit die met de kerst altijd een kerkdienst op moeten luisteren. En na de dienst je raad het al wordt de tafel gedekt en eten we ossenstaartsoep (niet zo lekker als van mijn moeder) en luxe kalfsragout (tenminste dat staat op het potje) Maar de sfeer nu is hetzelfde als toen en onze dochters vinden het net zo oubollig als ik dat toen ook vond. Maar ik kijk er toch elk jaar weer halsreikend naar uit om samen met ons gezin de kerst te vieren. Tijdens al deze geneugten gaat de duivelarij natuurlijk gewoon door, alleen voor aankomend seizoen weet ik mezelf nog steeds niet goed raad hoe ermee om te gaan. Zoals ik al eerder schreef gaan we ons huis proberen te verkopen, en naar gelang daarvan en hoe snel dat zal gaan kan ik pas een goed plan maken. Ik heb nog geen idee wanneer ik ga koppelen. Zeker omdat het zomaar kan zijn dat je halverwege het seizoen moet stoppen, omdat je huis kunt verkopen (en ik het thuis ook niet voor elkaar zal krijgen als ik zeg dat ik eerst het duivenseizoen af wil maken) en terecht!!!.. Ik vindt het lastig om juist nu jonge duiven te gaan kweken als ik niet zeker weet of ik er ook mee kan gaan vliegen. Wan op het moment dat ik ergens anders ga wonen worden het allemaal vastzitters en daar kies ik niet voor. Het blijft een dilemma, want op het moment van verhuizen kun je gewoon opnieuw beginnen, je huidige vliegploeg zal ik over moeten wennen met alle problemen van dien, dus daar kies ik niet voor. De enige optie is om dit jaar gewoon aan te kijken en geen of weinig jongen te kweken . Het gaat me wel aan het hart , maar het is niet anders en verder zie ik het ook wel als mogelijkheid en uitdaging om straks op een nieuwe lokatie helemaal opnieuw te beginnen met frisse ideeen. Dus zoals Johan Cruyff altijd zei Elk nadeel heb z’n voordeel en zoals mijn moeder altijd zei en daar heb ik toch nog steeds meer vertrouwen in “Je kunt beter de broek laten zakken, dan de moed” en zo is het natuurlijk ook. Tot de volgend week zal ik maar weer zeggen.

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.